Posty

Misterium buffo - zaproszenie z programem

Obraz
Z wizytami w teatrze jest tak, że czasem mamy bilet, a czasem zaproszenie, natomiast zazwyczaj możemy zaopatrzyć się w program. „Misterium Buffo” według Dario Fo było dla Lecha Raczaka spektaklem programowym, a dla widzów festiwalu „Pociąg do Miasta” może stanowić zaproszenie do „stacjonarnego” teatru. O „spektaklu programowym” piszę, gdyż temat „herezji”, a może raczej poszukiwania duchowości przy jednoczesnym dystansowaniu się od zorganizowanej religii, towarzyszył Lechowi Raczakowi przez znaczną część życia. Reżyser nie bał się zgłębiać parareligijnych zjawisk, takich jak wspólnoty zawiązane wokół upamiętniania katastrofy smoleńskiej (zjawisko nazywane „religią smoleńską” lub „sektą smoleńską”). Tłumaczenie i realizacja dramatu Dario Fo zdecydowanie wpisują się w jego refleksje nad metafizyką oraz nad politycznymi i komercyjnymi nadużyciami wokół wiary. A Fundacja Orbis Tertius- Trzeci Teatr Lecha Raczaka dba, by po śmierci twórcy, jego głos był wciąż słyszalny. Najsilniejszym środk...

„Wiejski filozof”? To brzmi dumnie!

Obraz
W otoczeniu ostrej krytyki społecznej „Czarownic”, wybuchowego temperamentu aktorów „Czekając na Otella”, dotknięć wielkiej historii widocznych w losach „Polaniarzy” czy dramatycznych pytań o duchowość i religię zadanych przez „Misterium Buffo”, „Matecznik” wydaje się sztuką cichą. Jej warstwę dźwiękową tworzą kojący głos jednego aktora i delikatne motywy muzyczne. A gdy jedne zmysły odpoczywają lub słabną, inne się wyostrzają- dlatego zapamiętam spektakl Krzysztofa Zemły jako najbardziej plastyczny przystanek „Pociągu do Miasta”, który udało mi się obejrzeć. Dopracowane animacje Agnieszki Waszczeniuk wywodzą się od napisów Andrzeja Strumiłły użytych w albumie „Wołkow. Rzeka, droga, płoty, krowy, konie, stogi, wrony, bociany, drzewa, krzyże” . Tytuły kolejnych rozdziałów odgrywanego przez Krzysztofa Zemłę monodramu zdecydowanie zyskują moc dzięki liternictwu. A gdy pojawiają się na ekranie, szlachetna muzyka tła obwieszcza, że potrafiłaby być czymś jeszcze więcej. Można wręcz powiedzie...

Teatr mój widzę … prawdziwy. Recenzja spektaklu "Czekając na Otella".

Obraz
Cameo to krótki, lecz istotny fragment filmu, programu telewizyjnego lub przedstawienia teatralnego, w którym znana osobistość gra samą siebie. A czy w definicję cameo wpasowują się trzy role z krótkiej, acz znaczącej sztuki „Czekając na Otella”?   Amin Bensalem, Mikołaj Woubishet i Grzegorz Mazoń z Teatru „Ekipa” prezentują tekst zawierający beckettowskie inspiracje oraz liczne cytaty- z Szekspira, z amerykańskiej komedii „Bad Boys”, z Marii Konopnickiej,  z Juliana Tuwima oraz z autorów Tuwima parafrazujących (ambitnych i mniej ambitnych). A jednak ... aż szkoda tych nagłych postmodernistycznych wybudzeń, gdy Mikołaj Woubishet wspomina, że mówi słowami Jana Naturskiego i gdy Grzegorz Mazoń czyta didaskalia. Bo kolaż innych tekstów kultury nie posłużył do przeniesienia widza w inny świat. Bo przecież wszystko jest tu takie prawdziwe. Chciałoby się napisać, że realizm ten współtworzą dumna tożsamość Maghrebu, pełna godności tożsamość Etiopii oraz dobrze znana, ...

"Pociąg do Miasta - Stacja WiejskoMiejska"

Obraz
Od ośmiu lat nieustannie wsiadam z Teatrem Gdynia Główna do pociągu na stacji sztuka. Przez festiwalowy tydzień doświadczam wzruszeń, rozmyślań, pytań o to, co ważne, istotne, o to, co nietuzinkowe i zawoalowane. Dostaje też odpowiedzi jak sztuka i rzeczywistość są ze sobą czasem bardzo blisko, a nawet się wzajemnie przenikają, prowokują, snują opowieść i pokazują także coś więcej pomiędzy wierszami. Spektakle teatrów z całej Polski zaskakują kreatywnością scenografii, wykorzystania rzeczy zwykłych przemienionych na deskach teatru w niezwykłe. Spektakle tworzone z misją, pasją i profesjonalną grą aktorską często w pocie czoła. W tym roku ogromnie mnie rozbawił spektakl, na który zresztą głosowałam "Czekając na Otella" jednocześnie poddał refleksji co do polskości Polski i patriotyzmu oraz tożsamości i tolerancji dla inności. Cudownie utożsamiłam się z historią kobiet w spektaklu "Czarownice", który tylko potwierdził, jak fantastycznie i na szeroką skalę kobiety budz...

Spektakl "Czekając na Otella"

Obraz
Czekając na Otella. Powiem Wam, że siedzę w ciemnościach, jest dość zimno (pomimo sierpnia), ale na Otella się nie doczekałam. Doczekałam się za to na: Amina, Mikołaja i Grzegorza. Spektakl na 3 aktorów. Wszyscy bardzo zaangażowani, grają z dużą ekspresją. Każdy z nich wzbudza sympatię. Najbardziej to chyba kipiący seksem Amin;) zaskoczyli mnie już w pierwszej scenie, gdy po prostu wjechali na szkolny ganek samochodem.     Spektakl to mix dramatu i komedii ze wstawkami muzycznymi. To 60 minut śmiechu, smutnych refleksji i śpiewu („Najwięcej witaminy"). Doczytałam, że scenariusz powstał na podstawie prawdziwych przeżyć/doświadczeń Amina i Mikołaja. Stąd trochę momentami przypomina stand up. Jest też interakcja z publicznością. Podczas festiwalu Pociąg do miasta Spektakl toczy się na powietrzu, na osiedlu. W kluczowym, dramatycznym momencie słychać szczekanie wyprowadzanego na wieczorny spacer psa:) publiczność w śmiech, aktor też lekko zagotowany. Co najbardziej mi się pod...

Recenzja przedstawienia "Czarownice" Teatru Układ Formalny z Wrocławia

Obraz
  "Opowiem wam Bajeczkę o kotku i fajeczce." Spektakl "Czarownice" Magdaleny Drab, w reżyserii Karoliny Kowalczyk, to świetne przedstawienie o historii trzech kobiet - historii zwyczajnych czarownic jakich wiele. Obecność czarownic nie jest zjawiskiem wyjątkowym, żyją wśród nas, lecz możemy zobaczyć je, dopiero gdy będą mogły opowiedzieć nam swoją historię, a my będziemy chcieli posłuchać - do tego momentu będą dla nas zwykłymi kobietami świetnie radzącymi sobie z wyzwaniami codzienności i swoimi obowiązkami.  Przedstawienie opowiada wiele prawd z życia kobiet: o przeszywającym, rozdzierającym bólu samotności, o lojalności wbrew zasadom, o przytłaczającym życiu matki przeładowanym obowiązkami.  Jest to spektakl poruszający struny duszy szczególnie dla tych osób, których historie życia los również splótł w podobny sposób.      Trzy niesamowite, piękne, świetne aktorki: Alicja Czerniewicz, Wiktoria Czubaszek, Paulina Mikuśkiewicz zagrały sztukę bardzo lekko, ...

Pociąg do miasta – stacja WiejskoMiejska edycja 2023

Obraz
     Tegoroczna edycja festiwalu była zupełnie inna, począwszy od tego, że pociąg jechał przez siedem dni tygodnia, to codziennie zatrzymywał się tylko raz na jednej stacji. Dzięki czemu byliśmy razem, wszyscy fani tego wydarzenia w jednym miejscu ;)      Pierwsza stacja to Babie Doły i spektakl „Rodzanice” rodzimego Teatru Stajnia Pegaza. Bardzo poruszająca opowieść o kobiecie i jej problemach życiowych, oczekiwaniach społecznych, powinnościach do zrealizowania. Całość grana przez sześć kobiet, na co dzień śpiewaczek Akademii Głosów Tradycji, dzięki czemu bardzo mocno wybrzmiewa każdy ton zwątpienia, nadziei, czy w ogóle przemyśleń głównej bohaterki. Podłożem tej historii jest książka Barbary Piórkowskiej „Kraboszki”. Historia oparta na faktach ukazuje przekorny los bohaterki i próbę odwrócenia swojej niedoli. Rodzi się pytanie: czy kobieta jest tylko potrzebna do prac domowych? Ludowe pieśni jeszcze na długo po spektaklu niosą się echem w naszych myślach....

OBMYCIE - Recenzja spektaklu pt. “Polaniarze” w reżyserii Bogusława Słupczyńskiego Studio Sztuki Bogusława Słupczyńskiego / Cieszyn Spektakl zagrany podczas Ogólnopolskiego Festiwalu Teatralnego “Pociąg do Miasta”, edycja IX, 2023

Obraz
Dramat “Polaniarze” w reżyserii Bogusława Słupczyńskiego to dzieło prawdziwe, poruszające i odmienne od innych spektakli prezentowanych podczas tegorocznego Festiwalu “Pociąg do miasta”. Odmienność “Polaniarzy” polega nie tylko na wyzbyciu się reżyserskiego założenia, że spektakl musi sprostać obecnie obowiązującej idei, światopoglądzie będącym jednocześnie przedłużeniem ego twórcy, ale przede wszystkim na niewymuszonej prostocie środków i form przekazu teatralnego, na jego bezpretensjonalności. Pojawiające się przed oczami obrazy uwodzą od pierwszych chwil.  Na scenę wchodzi trzech mężczyzn ubranych w stroje XX-wiecznych chłopów, którzy zaczynają mówić do pojedynczych widzów z pierwszego rzędu. Mikroporty są jeszcze wyłączone, publiczność rozmawia, zagląda w smartfony. Powoli zapalają się reflektory a rozmowy cichną. Spektakl zaczyna się niepostrzeżenie, bez przytupu, wysokich Ce, krzyży katolickich i nagich postaci biegających w natchnieniu wokół wież z kości słoniowej. Jak to mo...

Recenzja spektaklu "Matecznik"

Obraz
W czwartkowy wieczór w Klubie Ucho/Podwórko Art zobaczyliśmy spektakl pt. "Matecznik" Teatru Łątka z Supraśla inspirowany albumem fotograficznym Wiktor Wołkowa z 1984 r. oraz tekstami Edwarda Redlińskiego. Spektakl składa się z kilku opowieści ilustrowanych zdjęciami z tegoż albumu snutych w sposób niezwykły przez Krzysztofa Zemłę, który jest jednocześnie reżyserem przedstawienia. Widzowie słuchają historii o rzece, płotach, koniach, drodze, wronach, drzewach, a więc o rzeczach zwykłych, prostych, codziennych, a zarazem niejako przy ich okazji o sprawach ważnych, fundamentalnych, budujących człowieka. Aktor opowiada w sposób poetycki, trochę filozoficzny, czasem rubaszny, nakłania do zadumy, refleksji, ale też wywołuje uśmiech. Zabiera nas w podróż do miejsc, krajobrazów, historii z Podlasia, których już prawie nie ma...zastanawiamy się czego już nie ma, co pozostało, co z tym zrobimy (z tym matecznikiem)? Tę zajmującą, hipnotyzującą opowieść uzupełniają fotografie wyświetlan...

Recenzja widowiska "Matecznik" w reżyserii Krzysztofa Zemło z Teatru Łątek z niesamowitego Supraśla. "TĘSKONOTA ZA MATECZNIKIEM"

Obraz
Kiedy byłam dzieckiem każde wakacje spędzałam u babci na Podlasiu. To było magiczne lata, do których wciąż tęsknię i pragnę powrócić. Nad pamiętam babciną krowę, kury, konie sąsiadów o różnej wadze i stanie, płot, na którym wisiały poobijane dzbanki, pobliską rzekę, która zabrała kilku wiejskich pijaczków i kilkoro nieostrożnych dzieci. Były też stare drzewa, które nosiły imiona, pobliski krzyż, do którego babcia codziennie nosiła błagalne modlitwy o "naprawę" moralną dziadka. Pamiętam też stogi, które były moją pierwszą sceną muzyczną oraz wrony, które lubiłam obserwować ze względu na ich dziwne powiązania ze sferą, do której nie miałam dostępu. Były też bociany, które mieszkańcy wsi traktowali z dziwną nabożnością i świętością w przeciwieństwie do psów, które z franciszkańską pokorą znosiły swój pieski, marny los. "Matecznik" przeniósł mnie znów na Podlasie, Krainy, która wciąż żyje w moich wspomnieniach. Uwiódł mnie swoją nieśpieszną i cichą opowieścią o żywych r...