Teatr Gdynia Główna. XI Ogólnopolski Festiwal Teatralny POCIĄG DO MIASTA: STACJA RELACJE

  Teatr Gdynia Główna oraz Miasto Gdynia zapraszają teatry i osoby twórcze sceny offowej z całej Polski do współtworzenia 𝗫𝗜𝗜 𝗲𝗱𝘆𝗰𝗷𝗶 𝗢𝗴𝗼́𝗹𝗻𝗼𝗽𝗼𝗹𝘀𝗸𝗶𝗲𝗴𝗼 𝗙𝗲𝘀𝘁𝗶𝘄𝗮𝗹𝘂 𝗧𝗲𝗮𝘁𝗿𝗮𝗹𝗻𝗲𝗴𝗼 „𝗣𝗼𝗰𝗶𝗮̨𝗴 𝗱𝗼 𝗠𝗶𝗮𝘀𝘁𝗮” – 𝗦𝗧𝗔𝗖𝗝𝗔 𝗪𝗦𝗣𝗢́𝗟𝗡𝗢𝗧𝗢𝗪𝗢𝗦́𝗖́, 𝗸𝘁𝗼́𝗿𝗮 𝗼𝗱𝗯𝗲̨𝗱𝘇𝗶𝗲 𝘀𝗶𝗲̨ 𝘄 𝗱𝗻𝗶𝗮𝗰𝗵 𝟯-𝟵 𝘀𝗶𝗲𝗿𝗽𝗻𝗶𝗮 𝟮𝟬𝟮𝟲 𝗿𝗼𝗸𝘂. W roku szczególnym, związanym z obchodami 100‑lecia Gdyni, chcemy zaprosić Was do rozmowy o tym, co od początku stanowiło fundament naszego miasta: o sile wspólnoty. Gdynia powstała dzięki ludziom, którzy potrafili działać razem, wspierać się, marzyć i budować. Wspólnotowość była tu nie tylko ideą, lecz codzienną praktyką – od pierwszych osadników, przez robotników portowych, po współczesnych mieszkańców, którzy tworzą miasto otwarte na dialog i kulturę. Tegoroczne hasło STACJA WSPÓLNOTOWOŚĆ otwiera szerokie pole interpretacji. Interesują nas spektakle opowiadające o współdziałaniu, solidarności, ...

XI edycję Ogólnopolskiego Festiwalu Teatralnego "Pociąg do Miasta - Stacja Relacje" dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury - państwowego funduszu celowego w ramach projektu: Ogólnopolski Festiwal Teatralny: Pociąg do Miasta 2.0 - rozwinięcie formuły festiwalu.

Wczoraj spotkaliśmy się z autorami i autorkami recenzji teatralnych – uczestnikami konkursu „Młoda Krytyka”, który towarzyszył tegorocznej XI edycji Ogólnopolskiego Festiwalu Teatralnego "Pociąg do Miasta". To był wyjątkowy wieczór - pełen rozmów i wspólnego świętowania słowa przy herbacie. Głos widzów, widzek, publiczności, ludzi patrzących na teatr z pasją i odwagą, jest tym, którego chcemy słuchać! Nie tylko oceniają, ale czują, pytają, szukają. I piszą o tym pięknie. Dziękujemy wszystkim, którzy byli z nami, którzy postanowili podzielić się z nami słowem.  𝗪𝘆𝗻𝗶𝗸𝗶 𝗸𝗼𝗻𝗸𝘂𝗿𝘀𝘂: I MIEJSCE Krzysztof Kabat – „MyLove. Lekcja, której nie możemy oblać” Za poetycką, precyzyjną recenzję, łączącą emocjonalny odbiór ze znakomitą obserwacją sceniczną. II MIEJSCE Marta Nowicka Czego pragną romantycy – „Skrawki Miejskie – Świadek / Anatomia Zdarzeń”  Za spójną, dojrzałą opowieść o teatrze i człowieku. III MIEJSCE Joanna Janus – „Czy ja mogę przydarzyć się na serio?” Za wrażli...

Nie znam się na teatrze, literaturze, nie czytałam książki jedynego aktora, ani nie znałam go wcześniej. Za to znałam już wcześniej historię Milo Mazurkiewicz (oraz innych osób trans, które postanowiły sobie odebrać życie). Znam też troszkę literatury w dziedzinie transpłciowości , czy ostatnio psychologii z okazji studiów. To nie będzie recenzja czy ten monodram (poznałam to pojęcie dopiero dzięki dyskusji po spektaklu) jest świetny technicznie pod względem śpiewu, recytacji, czy gry. Ten opis skupię na swoich przemyśleniach i odczuciach. Już na początku wiedziałam, że musi być bardzo dobrze, byłam jakieś 45 minut przed 21:00, a kolejka przed wejściem była długa. Pierwsza osoba przyszła o 19:30, półtorej godziny wcześniej! Widocznie wstęp wolny na tę sztukę to wielka okazja. Nie pomyliłam się, już opis brzmiał dla mnie zachęcająco. Nie spodziewałam się tematu transpłciowości i tożsamości płciowej przy okazji Stacji Relacje na XI edycji Festiwalu teatralnym Pociąg do Miasta . To zach...

  W ramach tegorocznego „ Pociągu do miasta ” wystąpiło siedem zespołów teatralnych z Krakowa , Szczecina , Rzeszowa i Łodzi. Tematem poszczególnych tegorocznych „skrawków” są relacje, a więc: relacja z samym sobą, relacja z innym, relacja z bliskimi, a także – z grupą, a nawet z przedmiotami. To im właśnie poświęcone jest przedstawienie „Anatomia zdarzeń. Kieszenie pełne wspomnień”, wyreżyserowane przez Joannę Gerigk z Latającego Teatru Kantorowi z Rzeszowa. Wszystkie krzesła dla widzów na boisku Zespołu Szkół Chłodniczych i Elektronicznych w Gdyni były zajęte. Sierpień nad polskim morzem, ludzie w kurtkach zimowych i czapkach z pomponem, otuleni przemyślnie zabranymi z aut ciepłymi kocami. Prawie nie zmarzłam tylko dlatego, że wzięłam ze sobą pół szafy ubrań – ale czego się nie robi dla sztuki. Stacja Relacje w tej odsłonie festiwalu skupia się na więzi z przedmiotami, które budzą wspomnienia – takie same lub podobne u wielu osób. Przedmioty te to echo wspólnego d...

  Scenerię Ogólnopolskiego Festiwalu Teatralnego „Pociąg do miasta 2025 – stacja relacje”, organizowanego od 11 lat przez Teatr Gdynia Główna , stanowią rzadko uczęszczanie miejsca w Gdyni . Motto Teatru Gdynia Główna to „Masz kulturę pod stopami”. I faktycznie, to właśnie da się poczuć, uczestnicząc w festiwalowych spektaklach. A nawet więcej! Nagle kultura wchodzi tylnymi drzwiami, przysiada w sklepie komputerowym, odnajduje parking Chłodniczaka na Grabówku i wyhamowuje w starej zajezdni autobusów na Leszczynkach. Skrawki Gdyni pozwalają spojrzeć na nią inaczej. To właśnie te nieznane fragmenty miasta w połączeniu z teatrem miejskim, ulicznym, żywym, obecnym i współczesnym, tworzą „Pociąg do miasta”. Skrawki to też sposób ujęcia tematu – z założenia fragmentaryczny i subiektywny, niezależnie od tego, czy chodzić będzie o twórczość Kafki, Witkacego czy Lema, będące motywem przewodnim poprzednich edycji festiwalu, czy o spajający wszystkie przedstawienia temat...

  „Jeszcze Polska nie zginęła” to bardzo sprawnie skonstruowana, słodko-gorzka manipulacja na trzy głosy. Myślę, że połowa Polski nie pogardziłaby, gdyby jednak cofnięto wyniki tegorocznych wyborów prezydenckich, w których wygrał Karol Nawrocki . Część wyborców odetchnęłaby z ulgą, gdyby okazało się, że to tylko – być może – jakiś socjologiczny eksperyment lub ogólnopolski performance, który miał unaocznić nam społeczne nastroje. Jednak obsada Belwederu to żaden test – to najprawdziwsza prawda, która zostanie z nami na najbliższe pięć lat, czy tego chcemy, czy nie. „ Jeszcze Polska nie zginęła ” świetnie wkomponowuje się właśnie w ten polityczny moment. Nagle, w wideo-prezentacji, ukazuje się nam Maciej Stuhr , który ogłasza, że to jednak on kandyduje na prezydenta. Jest inny – nie krzyczy, jest uśmiechnięty. Ma w sobie trochę stand-upowego sznytu , lekkości, świeżości, więc przypada do gustu, szczególnie tym, którzy są znudzeni obecnym politycznym żargonem, wytartymi do ból...

Za co lubię Gdynię? Za Kościelniaka. Za dziki, które wybiegają zza winkla. Za teatr, który wychodzi sam do ludzi. Bo jest coś w tym magicznego, że teatr oto jest po prostu jak te dziki przy bulwarze. I mam taką myśl   z kultowej powieści "Walden, czyli życie w lesie" Thoreau: "Czy może być większy cud aniżeli ten kiedy patrzymy sobie nawzajem w oczy"?   A tu mamy Teatr Gdynia Główna, który zagląda w oczy ludziom, prawdzie i problemom, który patrzy na miasto i pozwala, by całe miasto przyjrzało się sobie. Patrzy na kraj, patrzy na teatry offowe w całej Polsce i zaprasza je, żeby stworzyć coś razem. I zaprasza widzów na wieczorny spacer, coby można było i dzika spotkać, i jakąś refleksję, i myśl złotą. Na siebie spojrzeć inaczej, na miasto spojrzeć inaczej, w swoim mieście ponownie się zakochać. Teatrze Gdynia Główna, Organizatorze Festiwalu "Pociąg do Miasta", odę aż by się chciało do Ciebie napisać. Wytrącasz z rąk wszystkie argumenty malkontentom.   Bo ni...