Teatr Gdynia Główna. XII Ogólnopolski Festiwal Teatralny "POCIĄG DO MIASTA" Stacja Wspólnotowość

  „W głąb z ramion zeszła chyba dusza, nie dzieje się nic, nie porusza. W głowie spamy językowe, bezpiecznik strzelił w układzie nerwowym mym. (...)”  - LONT, „Odmiana”      Początkowo, zabierając się do pisania niniejszej recenzji, chciałem silić się na analizy językowe i ciut przesadny wywód na temat zjawiska. Później przypomniałem sobie o istnieniu piosenki pewnego starego malborskiego zespołu, który zamieściłem powyżej. Jak to mawiają anglojęzyczni, „KISS: Keep It Simple, Stupid”. Ostatni wers chyba najlepiej oddaje sens określenia „meltdown” – zabezpieczenia i ograniczenia w człowieku „strzelają”, a potem pojawia się trudna do powstrzymania furia. Czy było tak i w przypadku tego, co zobaczyliśmy na scenie? Zobaczmy...       Otrzymaliśmy niezwykle ciekawe przedstawienie relacji matki ze swoją nietypową córką, Laurą. Czemu właściwie nietypową? Cóż, dziewczyna miała zdiagnozowane spektrum autyzmu. W każdym razie – zaczynamy opowieść od uświ...

    Jak co roku, z upragnieniem czekam na to jedno konkretne wydarzenie. Na jedną konkretną podróż. Tym jednym, określonym pociągiem, który właściwie chyba nigdy nie przejawiał opóźnień, w przeciwieństwie do PKP… No i się doczekałem – festiwal „Pociąg do miasta” wreszcie zajechał w różne zakamarki Gdyni. Ale w tym przypadku, zaszczyt zostania maszynistą teatralnego skłądu przypadł… no właśnie – o tym w następnych akapitach.       Pamiętając zakończenie zeszłorocznej edycji – czyli właśnie Lenę Witkowską, wraz z projektem muzycznym „Rejs” – skojarzyło mi się jednoznacznie z tym, że oto wspomniana właściwie przykopała „z partyzanta” w metaforyczny mur, oddzielający lata w czasoprzestrzeni, przebijając się z impetem do współczesności z czymś nowym i niezwykłym. Pod wpływem takiego skojarzenia, nie omieszkałem zaproponować jej, żeby przejęła określenie „z buta wjeżdża” jako swoje hasło reklamowe bądź inną dewizę.       Po tych dygresjach, po...

Royberki - samo brzmienie tego słowa może stanowić połączenie gniewnego "er" z troskliwą końcówka "ki" i takie też było dla mnie to przedstawienie.  5 kobiet , prosta scenografia , wciągająca i poruszająca muzyka i prawdziwe historie. Spektakl , który wbija w ziemię jak i zachęca do działania, do dołączenia się do krzyku , do otarcia łzy, do zaciśnięcia pięści.   Połączenie uważności na drugiego człowieka, wsłuchanie się w jego trudy, marzenia zaprezentowane zostało w fantastyczny sposób dzięki grze aktorskiej, choreografii, filmom .Przy tym muzyka dostosowana do sytuacji . Piosenki melodią, słowami nawiązujące do polskiej literatury, kultury, wydarzeń .  Prosta scenografia z niewielką ilością elementów i instrumentami muzycznymi pozwalały dzięki fantazji twórcy znaleźć się w żłobku, magazynie, czy mieszkaniu seniora. Elementy ciała manekina odgrywały w scenach ważną rolę , co było ciekawym zabiegiem artystycznym.   Ekran - z wyświetlanym filmikami, na któr...

  W spektaklu Meltdown reżyserii Małgorzaty Lach z głębokości ocenu przechodzimy do głębokości relacji między 2 kobietami. Wyłaniajace się ze stworzeń morskich postacie są przedstawicielkami 2 pokoleń. Możemy obserwować relację matki z córką, matki z samą sobą z przeszłości i teraźniejszości. Wczesne macierzyństwo, alkoholizm w rodzinie, neuratypowość dziecka, akceptacja siebie , myśli samobójcze należą do poruszanych kwestii. Scena, na ktorej znajduja się materiałowe ksztalty wielkich stworzen morskich ożywajacych wraz z dźwiękami oceanu zmienia się w plażę , będąca miejscem rozmów między kobietami odzielonymi od siebie momentem życia, bagażem życiowych doświadczeń, możliwościami intelektualnymi. Scenografia pozwala skupić się na treści przedstawienia.  Gra aktorska oddaje charakterystyczne cechy należące do każdej z bohaterek. Emocji jest wiele a ich przemienność jak i tematyki dialogów znaczna .  Pomysł na scenariusz uważam za interesujący.  To spektakl z trudnymi...