Kto zabił w Konitzville

-

Bardzo mi się podobało począwszy od świetnie dobranego miejsca ( stara hala, w której dawniej działało zaplecze transportowe ), które wzbogacały prawdziwe przejazdy pociągów jak i szczekanie psa, który " przyszedł na spektakl" poprzez świetną grę aktorską wszystkich trzech panów, którzy na te dodatkowe efekty również reagowali. To przedstawienie najbardziej trafiło w mój gust. Raz, że lubię się przenieść w inną rzeczywistość, dwa, że lubię kryminały i trzy, że było to po prostu bardzo smaczne dla zmysłów ( wizualnie i dźwiękowo ). To przedstawienie było ostatnim na festiwalu i niestety nie było rozmowy z twórcami czego żałuję bo chciałam się dowiedzieć więcej.

Jak się okazuje jak poszperać sztuka oparta jest na prawdziwych zdarzeniach, które miały miejsce w 1900 roku w niedalekich od Gdyni Chojnicach ( pruskim Konitz ). Zamordowany został wówczas młody gimnazjalista Ernst Winter a jego ciało zostało poćwiartowane. Ta makabryczna zbrodnia wywołała fale antysemickich zamieszek a morderca mimo licznych przesłuchań ciągnących się latami i komisarza z Berlina nie został znaleziony. No tak, scenariusz wprost na kryminał .

Przyznam się, że informacje czytam dopiero po spektaklu. No i proszę wszak to Teatr Gdynia Główna. I wszystko jasne, chyba weszła mi ta jakość w krew. Ten Letni wieczór w teatrze był magiczny. Dziękuję bardzo za organizację wspaniałego festiwalu "Pociąg do Miasta" już 12 raz !


Ewa Tulińska



𝗞𝗧𝗢 𝗭𝗔𝗕𝗜Ł 𝗪 𝗞𝗢𝗡𝗜𝗧𝗭𝗩𝗜𝗟𝗟𝗘
Scenariusz i reżyseria: Ewa Ignaczak 
Asystentka: Monika Jarząbek 
Obsada: Bartłomiej Deklewa, Piotr Rogalski, Piotr Ujejski 
Oprawa muzyczna, wizualizacje i światła: Marzena Chojnowska
TEATR GDYNIA GŁÓWNA / GDYNIA

fot. Anna Rezulak


 

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

SKRAWKI MIEJSKIE – ANATOMIA ZDARZEŃ. KIESZENIE PEŁNE WSPOMNIEŃ

-
Obraz
  W ramach tegorocznego „ Pociągu do miasta ” wystąpiło siedem zespołów teatralnych z Krakowa , Szczecina , Rzeszowa i Łodzi. Tematem poszczególnych tegorocznych „skrawków” są relacje, a więc: relacja z samym sobą, relacja z innym, relacja z bliskimi, a także – z grupą, a nawet z przedmiotami. To im właśnie poświęcone jest przedstawienie „Anatomia zdarzeń. Kieszenie pełne wspomnień”, wyreżyserowane przez Joannę Gerigk z Latającego Teatru Kantorowi z Rzeszowa. Wszystkie krzesła dla widzów na boisku Zespołu Szkół Chłodniczych i Elektronicznych w Gdyni były zajęte. Sierpień nad polskim morzem, ludzie w kurtkach zimowych i czapkach z pomponem, otuleni przemyślnie zabranymi z aut ciepłymi kocami. Prawie nie zmarzłam tylko dlatego, że wzięłam ze sobą pół szafy ubrań – ale czego się nie robi dla sztuki. Stacja Relacje w tej odsłonie festiwalu skupia się na więzi z przedmiotami, które budzą wspomnienia – takie same lub podobne u wielu osób. Przedmioty te to echo wspólnego d...
Czytaj więcej

Anatomia zdarzeń. Kieszenie pełne wspomnień

-
Obraz
  Cieplutko mi w duszy po tym spektaklu. Jakbym właśnie wróciła od babci. Jakbym dopiero zamknęła album ze zdjęciami. Jakbym wywróciła do góry nogami jakąś kieszeń, z której posypała się cała masa guzików, biletów, rękawiczek, bączków – wspomnień, pozornie niepołączonych. Bo tak pięknie jest wspominać w świecie, w którym tak łatwo się zapomina. A wspomnienia mają to do siebie, że działają jak lawina. Gdy wypowie się jedno, przywróci się je światu i pamięci, to nagle sto kolejnych czeka na swoją kolej, na opowiedzenie. I otwierają się szufladki w głowie, nie tylko naszej, ale też innych osób, i nagle to jedno wspomnienie przeradza się w historię uplecioną z tysiąca wątków, osobowości i życiorysów. Znów żyją ludzie, których już nie ma. Wracają głosy, obrazy, zapachy. Unoszą się lekko kąciki ust, gdy rozmowa błądzi coraz dalej i dalej, a oczy zapatrują się w przeszłość. To wyjątkowy koncept – pozwolić ludziom doświadczyć wspomnień na scenie. To takie przyziemne i takie mistyczne zara...
Czytaj więcej

MyLove – spektakularna podróż w istotę tożsamości płciowej

-
Obraz
Nie znam się na teatrze, literaturze, nie czytałam książki jedynego aktora, ani nie znałam go wcześniej. Za to znałam już wcześniej historię Milo Mazurkiewicz (oraz innych osób trans, które postanowiły sobie odebrać życie). Znam też troszkę literatury w dziedzinie transpłciowości , czy ostatnio psychologii z okazji studiów. To nie będzie recenzja czy ten monodram (poznałam to pojęcie dopiero dzięki dyskusji po spektaklu) jest świetny technicznie pod względem śpiewu, recytacji, czy gry. Ten opis skupię na swoich przemyśleniach i odczuciach. Już na początku wiedziałam, że musi być bardzo dobrze, byłam jakieś 45 minut przed 21:00, a kolejka przed wejściem była długa. Pierwsza osoba przyszła o 19:30, półtorej godziny wcześniej! Widocznie wstęp wolny na tę sztukę to wielka okazja. Nie pomyliłam się, już opis brzmiał dla mnie zachęcająco. Nie spodziewałam się tematu transpłciowości i tożsamości płciowej przy okazji Stacji Relacje na XI edycji Festiwalu teatralnym Pociąg do Miasta . To zach...
Czytaj więcej