Recenzja spektaklu „Czarownice”.
Na spektakl "Czarownice" wybrałyśmy się we trójkę, czyli w sam raz. Nie było ani o jedną za dużo, ani o jedną za mało, bo 3 to taka piękna liczba. Kiedy reflektory rozbłysły, a na scenie pojawił się cień pierwszej z aktorek, koleżanka szepnęła do mnie - "to Ty". Za prędko rozbawiło mnie to porównanie. Niedługo później okazało się, jakże wymowne i piękne to było zwierciadło kobiecych relacji, także tej naszej. Początkowe sceny wywołały we mnie refleksje o tym, że spektakl powinien być zatytułowany „Jędze". Bohaterki jęczały, ubolewały, a nawet wyły (dosłownie) nad własną niedolą losu. Przekrzykiwały się ze swoim żalami niczym targowe przekupki, jak widać nie bez znaczenia było też miejsce wydarzenia (plac targowy). Szybko zmieniłam zdanie. Czarownica to słowo kojarzące się z siłą. Bohaterki w swoich słabościach odnalazły też siłę. Przekuły trudne chwile w relację, która je połączyła. Spektakl mocno akcentował rolę kobiety w społeczeństwie, presję jakie n...