Posty

Recenzja spektaklu „Czarownice”.

Obraz
  Na spektakl "Czarownice" wybrałyśmy się we trójkę, czyli w sam raz. Nie było ani o jedną za dużo, ani o jedną za mało, bo 3 to taka piękna liczba. Kiedy reflektory rozbłysły, a na scenie pojawił się cień pierwszej z aktorek, koleżanka szepnęła do mnie - "to Ty". Za prędko rozbawiło mnie to porównanie. Niedługo później okazało się, jakże wymowne i piękne to było zwierciadło kobiecych relacji, także tej naszej. Początkowe sceny wywołały we mnie refleksje o tym, że spektakl powinien być zatytułowany „Jędze". Bohaterki jęczały, ubolewały, a nawet wyły (dosłownie) nad własną niedolą losu. Przekrzykiwały się ze swoim żalami niczym targowe przekupki, jak widać nie bez znaczenia było też miejsce wydarzenia (plac targowy). Szybko zmieniłam zdanie. Czarownica to słowo kojarzące się z siłą. Bohaterki w swoich słabościach odnalazły też siłę. Przekuły trudne chwile w relację, która je połączyła. Spektakl mocno akcentował rolę kobiety w społeczeństwie, presję jakie n...

Recenzja spektaklu "Wyrywacz serc" Teatru Zielone Słońce z Dąbrowy Górniczej.

Obraz
Pociąg do Miasta - festiwal odbywający się dzięki Teatrowi Gdynia Główna już 9. raz. Tydzień wypełniony teatrem w letnio miejskiej scenerii , najczęściej pod gołym niebem (jeśli pogoda jest łaskawa), na który zawsze czekam. W tym roku pod hasłem "Stacja WiejskoMiejska". Dzień drugi i spektakl "Wyrywacz serc" Teatru Zielone Słońce z Dąbrowy Górniczej. Adaptacja surrealistycznej powieści Borisa Viana. Bohaterowie przedstawienia to: Psychiatra Zmar (Bartosz Socha). Zmar prowadzi bezskuteczną walkę z zastaną absurdalną rzeczywistością wsi położonej nad Czerwonym Strumykiem. Przyjechał tu, aby "psychiatrzyć" co przez mieszkańców żyjących sprawami przyziemnymi i lokalnymi animozjami jest uważane za dziwactwo. Klementyna - Wielka Matka Rodzicielka Trojaczków , którym w przyjściu na świat pomagał Zmar. Oraz jej mąż Angel. On właściwie nie ma prawa głosu, co podkreśla jego rozmiar (około 30 centymetrowa kukiełka). Reszta rodziny to też lalki kierowane przez aktorów...

"Czarownice" bardziej ludzkie niż w legendach. Recenzja spektaklu "Czarownice" Teatru Układ Formalny.

Obraz
"Czy trzy czarownice to za mało?" "A może o trzy za dużo?" "Trzy to piękna liczba." - fragmenty spektaklu Wciąż trudno otrząsnąć się z wrażeń, jakie pozostawiła po sobie dzisiejsza opowieść. Huk gromkich owacji na stojąco na zakończenie wciąż nie opuścił do końca uszu. "Czarownice" w prezentacji Teatru Układ Formalny z Wrocławia stanowił niezwykle wciągającą opowieść o słodko-gorzkim zabarwieniu, traktując o rolach kobiecych w nieco krzywym zwierciadle oraz z dużą dozą inteligentnego humoru. Zaczynająca się niewinnie historyjka szybko nabiera tempa, napięcie ustępuje rozbawieniu tylko po to, żeby ponownie nieco spoważnieć i przejść do trudniejszych treści, jakie miała w zamyśle przekazywać. Jednocześnie, nie można odmówić jej lekkości, dzięki czemu opuszczałem widownie odprężony, w dobrym nastroju i z głową niepozbawioną przemyśleń. Historia trzech kobiet, które przypadkowo spotkały się w salonie kosmetycznym, prowadzonym przez jedną z nich, popr...

Czy rolą psychiatry jest psychiatrzyć? Recenzja spektaklu "Wyrywacz serc" Teatru Zielone Słońce

Obraz
We wtorkowy wieczór, festiwalowy pociąg miał dojechać na plac przy Państwowym Liceum Sztuk Plastycznych w Gdyni Orłowie. Jednak przymusowo z powodów obfitych opadów deszczu musiał pozostać w przestrzeni podziemi dworca PKP Gdynia Główna. Aktorzy ze średniomiejskiego teatru o egzotycznej nazwie Zielone Słońce świetnie odnaleźli się w tej przestrzeni. Pomimo małej i ciasnej powierzchni oraz niewysokiego pomieszczenia aktorzy z Dąbrowy Górniczej zaprezentowali się z jednolitą, aczkolwiek bogatą w prostotę scenografią. Miejsce dworca kolejowego dobrze oddało klimat podróży, w jaką wyruszył doktor Zmar. Widzowie mogli się poczuć tak jakby siedzieli ciasno skupieni w wagonach udając się razem z głównym bohaterem w 90 minutową wędrówkę do jakże dziwacznego miasteczka. Sala była pełna publiki, a cześć z nich siedziała nawet na schodach. Tym bardziej miejsce spektaklu oddawało klimat dobrze nam znany z wakacyjnych połączeń pociągami PKP. W podróż, w inny świat, publiczność została wprowadzona z...

MŁODA KRYTYKA - KONKURS NA RECENZJE TEATRALNE NA FESTIWALU POCIĄG DO MIASTA 2023

Obraz
  Młoda Krytyko czas na Was! Oglądajcie spektakle, piszcie recenzje i zdobywajcie nagrody! Ogólnopolski Festiwal Teatralny „Pociąg do Miasta – Stacja WiejskoMiejska” to siedem dni pełnych, wzruszeń, zachwytów, rozmów oraz znakomitej sztuki. Pragniemy, aby emocje wywołane przez festiwalowe prezentacje zostały z nami na dłużej, dlatego ogłaszamy konkurs na recenzje teatralne. Wszystkich miłośników teatru niezależnie od wieku i doświadczenia zapraszamy do spisywania teatralnych przygód, przeżyć i refleksji po obejrzeniu festiwalowych prezentacji. Chcemy, abyście podzielili się z nami swoimi interpretacjami obejrzanych spektakli. Przyjmujemy teksty o dowolnej długości, które zawierają Wasze wrażenia, ocenę gry aktorskiej, analizę, czy ogólnie odczucia dotyczące poruszonego tematu. Bardziej dociekliwych krytyków zachęcamy do zgłębienia genezy dzieła, poszukiwania inspiracji, które poruszyły twórców przedstawienia. Ilość napisanych recenzji jest nieograniczona! Twórców najciekawszy...

Świat bez barier. Recenzja spektaklu Nie/znajomi

Obraz
Klasa, do której uczęszczałam w szkole podstawowej, liczyła dwadzieścia dziewięć osób. Każdy z nas miał w sobie coś charakterystycznego, wyjątkowego, co wyróżniało go spośród innych – aparat na zęby, brak jedynki, krzywe okulary, rude włosy, piegowata buzia. Można by tak wymieniać w nieskończoność. Wszyscy jednak czuliśmy się częścią tej małej, szkolnej, polskiej społeczności. Sytuacja zmieniła się w chwili, gdy dołączyła do nas nowa koleżanka. Nie odbiegała ona wyglądem od przeciętnego piątoklasisty. Miała jasną karnację, krzywe zęby i piękne kasztanowe włosy. Podejście klasy do dziewczynki zmieniło się w chwili, gdy nauczycielka obwieściła, że nowa uczennica jest przybyszem z terenów białoruskich. Ta informacja była dla klasy szokiem kulturowym. Do tej pory żadne z nas nie zetknęło się z takim zjawiskiem. W efekcie uczniowie podzielili się na dwa obozy – na tych, co byli zafascynowani jej egzotycznym pierwiastkiem, no i oczywiście na tych, co wyśmiewali się bądź bali się tej odmienno...

Krzyk ulicy - recenzja spektaklu „Mury krzyczą albo uliczna śpiewka”

Obraz
Podobno ściany mają uszy, mogą być więc wdzięcznymi słuchaczami. Można im powierzyć swoje sekrety, wyrazić frustrację, złość, gniew, czy wyznać miłość. Podobnie jak papier - przyjmą wszystko. Niektóre motywy, takie jak m. in. fallus, swastyka, gwiazda Dawida, czy wulgaryzmy szczególnie pociągają „ulicznych artystów”. Twórcy spektaklu „Mury krzyczą albo uliczna śpiewka” biorą na warsztat symbole i treści, które znaleźć można na tytułowych murach. Puszczają wodzę fantazji i przenoszą nas np. w odległą przyszłość – turyści przyglądają się ściennym zapiskom, których znaczenia próbują rozszyfrować, podobnie jak my próbujemy interpretować malowidła z Lascaux. Symbole, które w XXI wieku rozpoznajemy bez trudu, dla przyszłych pokoleń jawią się dość enigmatycznie. Czasami wśród twórczości z blokowisk można znaleźć prawdziwe perełki, teksty z pogranicza poezji i metafizyki, charakterne, często doprawione ironią, niepozbawione czarnego humoru. Nierzadko bywają celnym komentarzem rzeczywistości sp...

Pociąg(ana) Taśma - Stacja Empatia

Obraz
Opowiem Ci o tym, co rozciąga się dalej niż taśma wizualizująca odległości między miastami. To jednak właśnie jej strzępki zobaczysz na początku. Zostaniesz też przy okazji zapytany skąd jesteś - a to, jak się okazuje, samo w sobie jest już pewną historią, zrozumiałą dla osób świadomych, co ma do zaoferowania konkretna przestrzeń. W końcu często mówimy, że ludzie tworzą miejsca - natomiast nikt chyba nie ma wątpliwości, że mimo wszystko w drugą stronę działa to podobnie. NIE/ZNAJOMI Teatru Gdynia Główna w reżyserii Ewy Ignaczak i Marka Kościółka to dowód na to, iż zagadnienie przynależności i poczucia związku z otoczeniem są dzisiaj szczególnie ważne. Zarówno dla tych, którzy zmuszeni są zmienić w jakikolwiek sposób obszar, po którym na co dzień się poruszają, jak i drugiej strony tego procesu - osób przyjmujących w swojej przestrzeni przybyszów. A temu towarzyszą głównie trzy rzeczy - oczekiwania, rozczarowania i zaskoczenia. Jeśli chodzi o oczekiwania, to mogę mówić głównie o niemałe...

"Chłopaki. Prawo Głosu" - Kolektyw Kobietostan

Obraz
„Chłopaki. Prawo głosu” wystawiony na VIII Ogólnopolskim Festiwalu Teatralnym „Pociąg do Miasta” w Gdyni to spektakl dla osób niebojących się nowych rozwiązań i lubiących przedstawienia performance. Od samego początku dzieje się wiele. Kiedy jeszcze publiczność wchodzi na sale i zajmuje miejsca, aktorki (Agnieszka Bresler, Martyna Dębowska i Iwona Konecka) pojawiają się na scenie i zaczynają działać. Kilka ćwiczeń, oddech, spojrzenie w oczy publiczności, ćwiczenia, oddech, spojrzenie i tak w kółko. Jedna z bohaterek przyjmuje role wychowawcy i zaprasza obserwatorów do swojego świata. Każe im się rozluźnić, wejść w głąb siebie, wędrować po świecie, o którym opowiada. Przypomina to trochę dobrze mi znane zajęcia w szkole teatralnej. Reszta obsady przez cały ten czas wykonuje wcześniej wspomniany podział: ćwiczenia, oddech, publiczność. Z czasem staje się to dość monotonne i czeka się na coś więcej. I to więcej się dostaje! Aktorki zaczynają śpiewać, grać, bawić się scenariuszem jak tylko...

Nie/znajomi, czy warto się z nimi zaznajomić?

Obraz
„Nie/znajomi” to spektakl, który był prezentowany podczas tegorocznej edycji Pociągu do miasta. Scenariusz powstał na podstawie rozmów z dziećmi i młodzieżą z doświadczeniem migracyjnym, mieszkającą na terenie Gdyni. Dzieło reklamuje się jako historia oparta na wspomnieniach, przeżyciach osób, z którymi podczas tworzenia spektaklu artyści mieli ciągły kontakt. Czy to jednak wystarczy, aby stworzyć opowieść, która obroni się na deskach teatru? Historie opowiedziane ze sceny bronią się same, w swojej autentyczności poruszają i wzruszają, dlatego finalny wydźwięk „Nie/znajomych” nie tylko daje do myślenia, ale również gra na najczulszych strunach naszego człowieczeństwa. Jednak jak się niestety okazuje, dobra historia nie wystarcza, przestrzeń teatralna wymaga również dobrego scenariusza i to z nim związanych jest najwięcej problemów spektaklu. Dzieło zaprezentowane na scenie ma formę dialogu. Dialogu zarówno sceny z publicznością, jak i między bohaterami. Akcja otwierająca spektakl, choć...