Recenzja "Royberki"

-

Royberki - samo brzmienie tego słowa może stanowić połączenie gniewnego "er" z troskliwą końcówka "ki" i takie też było dla mnie to przedstawienie. 

5 kobiet , prosta scenografia , wciągająca i poruszająca muzyka i prawdziwe historie. Spektakl , który wbija w ziemię jak i zachęca do działania, do dołączenia się do krzyku , do otarcia łzy, do zaciśnięcia pięści. 

 Połączenie uważności na drugiego człowieka, wsłuchanie się w jego trudy, marzenia zaprezentowane zostało w fantastyczny sposób dzięki grze aktorskiej, choreografii, filmom .Przy tym muzyka dostosowana do sytuacji . Piosenki melodią, słowami nawiązujące do polskiej literatury, kultury, wydarzeń . 
Prosta scenografia z niewielką ilością elementów i instrumentami muzycznymi pozwalały dzięki fantazji twórcy znaleźć się w żłobku, magazynie, czy mieszkaniu seniora. Elementy ciała manekina odgrywały w scenach ważną rolę , co było ciekawym zabiegiem artystycznym. 
 Ekran - z wyświetlanym filmikami, na których ciężar opowieści podkreślano obecnością kamieni w różnym układzie . 

Patrząc na aktorki, można było się poczuć jak na imprezie techno , a po chwili na koncercie rockowym, zabawie disco i znów zaproszonym na scenę folkową. Jestem pełna uznania dla umiejętności aktorsko -wokalnych wykonawczyń.
Proste kostiumy jak maski papierowe na twarzy potrafiły przekazać wiele emocji. Pokaz pracy na akord jako przesuwanie kubków na stoliku kawowym był niesamowicie trafny. 

Działo się nie tylko w czasie przedstawienia , ale i po nim kiedy to widzowie dzielili się wrażeniami. To spektakl , który uwrażliwia, prowokuje do refleksji i za nią idącego działania. 

Daria Narloch (Kokoszyńska)



𝗥𝗢𝗬𝗕𝗘𝗥𝗞𝗜
Reżyseria, tekst: Lena Witkowska
Obsada, muzyka: Marika Bocewicz, Marta Wołczecka, Weronika Siwicka, 
Joanna Bielawska, Lena Witkowska
Video: Filip Jędrzejczak
TEATR ÓSMEGO DNIA / POZNAŃ 

fot. Anna Rezulak

 

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

SKRAWKI MIEJSKIE – ANATOMIA ZDARZEŃ. KIESZENIE PEŁNE WSPOMNIEŃ

-
Obraz
  W ramach tegorocznego „ Pociągu do miasta ” wystąpiło siedem zespołów teatralnych z Krakowa , Szczecina , Rzeszowa i Łodzi. Tematem poszczególnych tegorocznych „skrawków” są relacje, a więc: relacja z samym sobą, relacja z innym, relacja z bliskimi, a także – z grupą, a nawet z przedmiotami. To im właśnie poświęcone jest przedstawienie „Anatomia zdarzeń. Kieszenie pełne wspomnień”, wyreżyserowane przez Joannę Gerigk z Latającego Teatru Kantorowi z Rzeszowa. Wszystkie krzesła dla widzów na boisku Zespołu Szkół Chłodniczych i Elektronicznych w Gdyni były zajęte. Sierpień nad polskim morzem, ludzie w kurtkach zimowych i czapkach z pomponem, otuleni przemyślnie zabranymi z aut ciepłymi kocami. Prawie nie zmarzłam tylko dlatego, że wzięłam ze sobą pół szafy ubrań – ale czego się nie robi dla sztuki. Stacja Relacje w tej odsłonie festiwalu skupia się na więzi z przedmiotami, które budzą wspomnienia – takie same lub podobne u wielu osób. Przedmioty te to echo wspólnego d...
Czytaj więcej

Anatomia zdarzeń. Kieszenie pełne wspomnień

-
Obraz
  Cieplutko mi w duszy po tym spektaklu. Jakbym właśnie wróciła od babci. Jakbym dopiero zamknęła album ze zdjęciami. Jakbym wywróciła do góry nogami jakąś kieszeń, z której posypała się cała masa guzików, biletów, rękawiczek, bączków – wspomnień, pozornie niepołączonych. Bo tak pięknie jest wspominać w świecie, w którym tak łatwo się zapomina. A wspomnienia mają to do siebie, że działają jak lawina. Gdy wypowie się jedno, przywróci się je światu i pamięci, to nagle sto kolejnych czeka na swoją kolej, na opowiedzenie. I otwierają się szufladki w głowie, nie tylko naszej, ale też innych osób, i nagle to jedno wspomnienie przeradza się w historię uplecioną z tysiąca wątków, osobowości i życiorysów. Znów żyją ludzie, których już nie ma. Wracają głosy, obrazy, zapachy. Unoszą się lekko kąciki ust, gdy rozmowa błądzi coraz dalej i dalej, a oczy zapatrują się w przeszłość. To wyjątkowy koncept – pozwolić ludziom doświadczyć wspomnień na scenie. To takie przyziemne i takie mistyczne zara...
Czytaj więcej

MyLove – spektakularna podróż w istotę tożsamości płciowej

-
Obraz
Nie znam się na teatrze, literaturze, nie czytałam książki jedynego aktora, ani nie znałam go wcześniej. Za to znałam już wcześniej historię Milo Mazurkiewicz (oraz innych osób trans, które postanowiły sobie odebrać życie). Znam też troszkę literatury w dziedzinie transpłciowości , czy ostatnio psychologii z okazji studiów. To nie będzie recenzja czy ten monodram (poznałam to pojęcie dopiero dzięki dyskusji po spektaklu) jest świetny technicznie pod względem śpiewu, recytacji, czy gry. Ten opis skupię na swoich przemyśleniach i odczuciach. Już na początku wiedziałam, że musi być bardzo dobrze, byłam jakieś 45 minut przed 21:00, a kolejka przed wejściem była długa. Pierwsza osoba przyszła o 19:30, półtorej godziny wcześniej! Widocznie wstęp wolny na tę sztukę to wielka okazja. Nie pomyliłam się, już opis brzmiał dla mnie zachęcająco. Nie spodziewałam się tematu transpłciowości i tożsamości płciowej przy okazji Stacji Relacje na XI edycji Festiwalu teatralnym Pociąg do Miasta . To zach...
Czytaj więcej