Recenzja "Meltdown"

-

 

W spektaklu Meltdown reżyserii Małgorzaty Lach z głębokości ocenu przechodzimy do głębokości relacji między 2 kobietami. Wyłaniajace się ze stworzeń morskich postacie są przedstawicielkami 2 pokoleń.

Możemy obserwować relację matki z córką, matki z samą sobą z przeszłości i teraźniejszości. Wczesne macierzyństwo, alkoholizm w rodzinie, neuratypowość dziecka, akceptacja siebie , myśli samobójcze należą do poruszanych kwestii.

Scena, na ktorej znajduja się materiałowe ksztalty wielkich stworzen morskich ożywajacych wraz z dźwiękami oceanu zmienia się w plażę , będąca miejscem rozmów między kobietami odzielonymi od siebie momentem życia, bagażem życiowych doświadczeń, możliwościami intelektualnymi. Scenografia pozwala skupić się na treści przedstawienia. 

Gra aktorska oddaje charakterystyczne cechy należące do każdej z bohaterek. Emocji jest wiele a ich przemienność jak i tematyki dialogów znaczna . 

Pomysł na scenariusz uważam za interesujący. 
To spektakl z trudnymi treściami zaprezentowany w prosty sposób. 

Połączenie gry aktorkiej z filmami wyświetlanymi na ścianie budynku pozwalało stworzyć pełen obraz historii 2 prawdziwych kobiet.

Po tym przedstawienie pozostaje mi myśl, jak wyglądałaby moja historia przedstawiona na scenie. 

Daria Narloch (Kokoszyńska)



𝗠𝗘𝗟𝗧𝗗𝗢𝗪𝗡
Reżyseria, tekst: Małgorzata Lech
Obsada: Katarzyna Kopczyk, Karolina Lichocińska oraz Natalia i Agnieszka (video) 
Choreografia: Iga Załęczna
Scenografia: Kamila Lech 
Muzyka: Kamil Malchar
ROBIMY RUCH / KRAKÓW 

fot. Anna Rezulak

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

SKRAWKI MIEJSKIE – ANATOMIA ZDARZEŃ. KIESZENIE PEŁNE WSPOMNIEŃ

-
Obraz
  W ramach tegorocznego „ Pociągu do miasta ” wystąpiło siedem zespołów teatralnych z Krakowa , Szczecina , Rzeszowa i Łodzi. Tematem poszczególnych tegorocznych „skrawków” są relacje, a więc: relacja z samym sobą, relacja z innym, relacja z bliskimi, a także – z grupą, a nawet z przedmiotami. To im właśnie poświęcone jest przedstawienie „Anatomia zdarzeń. Kieszenie pełne wspomnień”, wyreżyserowane przez Joannę Gerigk z Latającego Teatru Kantorowi z Rzeszowa. Wszystkie krzesła dla widzów na boisku Zespołu Szkół Chłodniczych i Elektronicznych w Gdyni były zajęte. Sierpień nad polskim morzem, ludzie w kurtkach zimowych i czapkach z pomponem, otuleni przemyślnie zabranymi z aut ciepłymi kocami. Prawie nie zmarzłam tylko dlatego, że wzięłam ze sobą pół szafy ubrań – ale czego się nie robi dla sztuki. Stacja Relacje w tej odsłonie festiwalu skupia się na więzi z przedmiotami, które budzą wspomnienia – takie same lub podobne u wielu osób. Przedmioty te to echo wspólnego d...
Czytaj więcej

Anatomia zdarzeń. Kieszenie pełne wspomnień

-
Obraz
  Cieplutko mi w duszy po tym spektaklu. Jakbym właśnie wróciła od babci. Jakbym dopiero zamknęła album ze zdjęciami. Jakbym wywróciła do góry nogami jakąś kieszeń, z której posypała się cała masa guzików, biletów, rękawiczek, bączków – wspomnień, pozornie niepołączonych. Bo tak pięknie jest wspominać w świecie, w którym tak łatwo się zapomina. A wspomnienia mają to do siebie, że działają jak lawina. Gdy wypowie się jedno, przywróci się je światu i pamięci, to nagle sto kolejnych czeka na swoją kolej, na opowiedzenie. I otwierają się szufladki w głowie, nie tylko naszej, ale też innych osób, i nagle to jedno wspomnienie przeradza się w historię uplecioną z tysiąca wątków, osobowości i życiorysów. Znów żyją ludzie, których już nie ma. Wracają głosy, obrazy, zapachy. Unoszą się lekko kąciki ust, gdy rozmowa błądzi coraz dalej i dalej, a oczy zapatrują się w przeszłość. To wyjątkowy koncept – pozwolić ludziom doświadczyć wspomnień na scenie. To takie przyziemne i takie mistyczne zara...
Czytaj więcej

MyLove – spektakularna podróż w istotę tożsamości płciowej

-
Obraz
Nie znam się na teatrze, literaturze, nie czytałam książki jedynego aktora, ani nie znałam go wcześniej. Za to znałam już wcześniej historię Milo Mazurkiewicz (oraz innych osób trans, które postanowiły sobie odebrać życie). Znam też troszkę literatury w dziedzinie transpłciowości , czy ostatnio psychologii z okazji studiów. To nie będzie recenzja czy ten monodram (poznałam to pojęcie dopiero dzięki dyskusji po spektaklu) jest świetny technicznie pod względem śpiewu, recytacji, czy gry. Ten opis skupię na swoich przemyśleniach i odczuciach. Już na początku wiedziałam, że musi być bardzo dobrze, byłam jakieś 45 minut przed 21:00, a kolejka przed wejściem była długa. Pierwsza osoba przyszła o 19:30, półtorej godziny wcześniej! Widocznie wstęp wolny na tę sztukę to wielka okazja. Nie pomyliłam się, już opis brzmiał dla mnie zachęcająco. Nie spodziewałam się tematu transpłciowości i tożsamości płciowej przy okazji Stacji Relacje na XI edycji Festiwalu teatralnym Pociąg do Miasta . To zach...
Czytaj więcej