"Ojcem staje się mężczyzna w okresie prenatalnym "

-

Idąc na to przedstawienie, miałam sporo obaw i ciekawości jak temat ojcostwa, tak bliski wszystkim, zostanie potraktowany. 
 Zaczęło się od początku- ciąża, oczekiwanie na stanie się ojcem. Głosy mężczyzn, przemawiających do płodów pełne nadziei, miłości, stanowiły wspaniale wprowadzenie do życiowej historii. Z 4 poszewkowych łożysk na światło dzienne wyłonili się Oni. 

Aktorzy ogrywali role dzieci i ich rodziców. Pokazali różne momenty z życia chłopca, jak i dorosłego mężczyzny . Wybór miejsca akcji , który padł na plac zabaw idealnie pomógł zaprezentować 
trening siły i męstwa , przez który przechodzili. Scena dyscyplinowania jak i bycia dobrym kumplem , bardzo mnie poruszyła. Upalny wieczór sprzyjał wiarygodności wysiłku fizycznego. 

Drogę ojca pokazano z różnych stron i z różnym wydźwiękiem emocjonalnym- nieporadność w  rozmowie na trudne tematy, poszukiwanie akceptacji  w monologu młodego chłopaka, komizm i nostalgia ojcowskich wspomnień.

Motyw masek myszych i nawiązanie do badania nad ojcostwem u ssaków i wpływu na kształtowanie się mózgu młodego organizmu w zależności od (nie-)obecności rodzica płci męskiej wraz z wyświetlanymi wnioskami z badań stanowiło ciekawy zabieg artystyczny.

Test wiedzy z opieki nad niemowlakiem, sceny zmiany pieluszki wywoływały szczere śmiechy . Wielkie brawa otrzymywał każdy z aktorów za swoją mądrość ojcowską testowaną przez zadające pytania publiczność. Powtarzane hasło: "Ojcem staje się mężczyzna w okresie prenatalnym " pokazuje ważność Taty przez całe życie dziecka.


Ten spektakl zostanie ze mną jako  dobrze spędzony czas, z którego mądrości i wniosków, mam nadzieję, że wiele dzieci widzów skorzysta. 



Daria Narloch 


𝗢𝗝𝗖𝗢𝗪𝗜𝗘
Reżyseria, tekst: Błażej Biegasiewicz
Obsada: Mateusz Grodecki, Maciej Karczewski, Filip Lipiecki, Marcin Piotrowiak
Wykonanie masek: Alicja Kolińska
Choreografia: Anna Obszańska
FUNDACJA HORYZONT SZTUKI / WARSZAWA 

fot. Anna Bobrowska

 

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

SKRAWKI MIEJSKIE – ANATOMIA ZDARZEŃ. KIESZENIE PEŁNE WSPOMNIEŃ

-
Obraz
  W ramach tegorocznego „ Pociągu do miasta ” wystąpiło siedem zespołów teatralnych z Krakowa , Szczecina , Rzeszowa i Łodzi. Tematem poszczególnych tegorocznych „skrawków” są relacje, a więc: relacja z samym sobą, relacja z innym, relacja z bliskimi, a także – z grupą, a nawet z przedmiotami. To im właśnie poświęcone jest przedstawienie „Anatomia zdarzeń. Kieszenie pełne wspomnień”, wyreżyserowane przez Joannę Gerigk z Latającego Teatru Kantorowi z Rzeszowa. Wszystkie krzesła dla widzów na boisku Zespołu Szkół Chłodniczych i Elektronicznych w Gdyni były zajęte. Sierpień nad polskim morzem, ludzie w kurtkach zimowych i czapkach z pomponem, otuleni przemyślnie zabranymi z aut ciepłymi kocami. Prawie nie zmarzłam tylko dlatego, że wzięłam ze sobą pół szafy ubrań – ale czego się nie robi dla sztuki. Stacja Relacje w tej odsłonie festiwalu skupia się na więzi z przedmiotami, które budzą wspomnienia – takie same lub podobne u wielu osób. Przedmioty te to echo wspólnego d...
Czytaj więcej

Anatomia zdarzeń. Kieszenie pełne wspomnień

-
Obraz
  Cieplutko mi w duszy po tym spektaklu. Jakbym właśnie wróciła od babci. Jakbym dopiero zamknęła album ze zdjęciami. Jakbym wywróciła do góry nogami jakąś kieszeń, z której posypała się cała masa guzików, biletów, rękawiczek, bączków – wspomnień, pozornie niepołączonych. Bo tak pięknie jest wspominać w świecie, w którym tak łatwo się zapomina. A wspomnienia mają to do siebie, że działają jak lawina. Gdy wypowie się jedno, przywróci się je światu i pamięci, to nagle sto kolejnych czeka na swoją kolej, na opowiedzenie. I otwierają się szufladki w głowie, nie tylko naszej, ale też innych osób, i nagle to jedno wspomnienie przeradza się w historię uplecioną z tysiąca wątków, osobowości i życiorysów. Znów żyją ludzie, których już nie ma. Wracają głosy, obrazy, zapachy. Unoszą się lekko kąciki ust, gdy rozmowa błądzi coraz dalej i dalej, a oczy zapatrują się w przeszłość. To wyjątkowy koncept – pozwolić ludziom doświadczyć wspomnień na scenie. To takie przyziemne i takie mistyczne zara...
Czytaj więcej

MyLove – spektakularna podróż w istotę tożsamości płciowej

-
Obraz
Nie znam się na teatrze, literaturze, nie czytałam książki jedynego aktora, ani nie znałam go wcześniej. Za to znałam już wcześniej historię Milo Mazurkiewicz (oraz innych osób trans, które postanowiły sobie odebrać życie). Znam też troszkę literatury w dziedzinie transpłciowości , czy ostatnio psychologii z okazji studiów. To nie będzie recenzja czy ten monodram (poznałam to pojęcie dopiero dzięki dyskusji po spektaklu) jest świetny technicznie pod względem śpiewu, recytacji, czy gry. Ten opis skupię na swoich przemyśleniach i odczuciach. Już na początku wiedziałam, że musi być bardzo dobrze, byłam jakieś 45 minut przed 21:00, a kolejka przed wejściem była długa. Pierwsza osoba przyszła o 19:30, półtorej godziny wcześniej! Widocznie wstęp wolny na tę sztukę to wielka okazja. Nie pomyliłam się, już opis brzmiał dla mnie zachęcająco. Nie spodziewałam się tematu transpłciowości i tożsamości płciowej przy okazji Stacji Relacje na XI edycji Festiwalu teatralnym Pociąg do Miasta . To zach...
Czytaj więcej