Mury krzyczą albo uliczna śpiewka - Nieformalny Kolektyw Czy

-

Spektakl energetyczny, pełen ekspresji.

Tak, mury krzyczą!!!
Napisami pokazującymi naszą bezradność, bezsilność. 
Tylko my oswoiliśmy się z tym przekazem, już nie widzimy tekstów, nie słyszymy tego krzyku.  
Dwaj bohaterowie, połączeni buntem, gniewem, niezgodą na to co zastane, opowiadają nam swoją trudną historię.
Idziemy z nimi ich drogą aż do jej tragicznego końca.
Zabójstwem, które kojarzymy z biblijną historią Kaina i Abla. 
A my zostajemy z myślami o naszej rzeczywistości, o tym jak trudno nam odnaleźć się w społeczeństwie, w realiach życia. 
I chociaż w tłumie, to często sami na "środku oceanu". 
Fantastyczna gra aktorów, którzy potrafili pokazać to, co tak trudne do przekazania. 
Dziękuję za to przeżycie.
 
Jolanta
---
fot. Krzysztof Winciorek

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Recenzja spektaklu „The chairs" reż. Joanna Wolańska, 9 sierpnia 2025.

-
Obraz
  W otwartej przestrzeni miasta, wśród odgłosów ruchu ulicznego, na dziedzińcu szkoły podstawowej, twórcy spektaklu „ The chairs " podjęli tematy absorbujące każdego. Wśród nich znalazły się refleksje nad bliskością, samotnością, rozstaniami, współczesnymi sposobami nawiązywania relacji oraz nad dylematem - żyć z kimś czy w pojedynkę? Są to skomplikowane i niekiedy bolesne sprawy, które często podejmuje się choćby w rozmowach z przyjaciółmi, sypiąc jak z rękawa cytatami z internetowych komunikatorów czy anegdotami o osobliwym przebiegu randek. Problemy te żywo interesują starsze jak i młodsze pokolenie, w tym Zetki szukające swojej drugiej połowy w aplikacjach randkowych. O ich niskiej skuteczności świadczą badania: 90% młodych użytkowników korzystając z nich odczuwa tylko frustrację (agencja badawcza Savanta , 2021). Pomysł na spektakl jest dość prosty, ale w tej prostocie jest metoda: dwa krzesła oraz dwoje ludzi komunikujących się werbalnie i poprzez mowę swoich ciał. Ona ( Sar...
Czytaj więcej

The Chairs – krzesła, na których wszystko jest w sam raz

-
Obraz
Kiedy chodziłam do szkoły i pewnego dnia przeglądałam podręcznik do wiedzy o kulturze, zaintrygowało mnie jedno zadanie z obszaru scenografii teatralnej. Polecenie zachęcało do refleksji, jak za pomocą kilku krzeseł wyrazić stany i emocje takie jak zainteresowanie, harmonia, niepokój, wykluczenie, samotność. Nie wiem, czy to taki teatralny klasyk. I nie wiem, czy artyści spektaklu The Chairs mieli takie same podręczniki jak ja. Ale jedno wiem: w ostatni piątek z tym zadaniem poradzili sobie znakomicie. The Chairs to teatr tańca wzbogacony tekstem mówionym (a nawet chwilami śpiewanym) i wszystko jest w nim takie akurat, takie w odpowiedniej dawce. Harmonia płynnego ruchu połączona z dobrze ustrukturyzowaną narracją, napięcia emocjonalne rozładowywane we właściwym czasie, impuls do wzruszeń zestawiony z elementami humorystycznymi, minimalizm i konkret, ale też pewna wielowymiarowość. To widowisko, które ciekawi, ale nie przytłacza, a te wyważone proporcje przynoszą ukojenie i dokładnie...
Czytaj więcej

SKRAWKI MIEJSKIE – ANATOMIA ZDARZEŃ. KIESZENIE PEŁNE WSPOMNIEŃ

-
Obraz
  W ramach tegorocznego „ Pociągu do miasta ” wystąpiło siedem zespołów teatralnych z Krakowa , Szczecina , Rzeszowa i Łodzi. Tematem poszczególnych tegorocznych „skrawków” są relacje, a więc: relacja z samym sobą, relacja z innym, relacja z bliskimi, a także – z grupą, a nawet z przedmiotami. To im właśnie poświęcone jest przedstawienie „Anatomia zdarzeń. Kieszenie pełne wspomnień”, wyreżyserowane przez Joannę Gerigk z Latającego Teatru Kantorowi z Rzeszowa. Wszystkie krzesła dla widzów na boisku Zespołu Szkół Chłodniczych i Elektronicznych w Gdyni były zajęte. Sierpień nad polskim morzem, ludzie w kurtkach zimowych i czapkach z pomponem, otuleni przemyślnie zabranymi z aut ciepłymi kocami. Prawie nie zmarzłam tylko dlatego, że wzięłam ze sobą pół szafy ubrań – ale czego się nie robi dla sztuki. Stacja Relacje w tej odsłonie festiwalu skupia się na więzi z przedmiotami, które budzą wspomnienia – takie same lub podobne u wielu osób. Przedmioty te to echo wspólnego d...
Czytaj więcej